Biogramy

Botanik. Urodził się 3 stycznia 1819 roku w Kumieciszkach (d. gubernia augustowska) jako syn Józefa, chłopa pochodzenia litewskiego, oraz Magdaleny z Kluczyńskich. Po ukończeniu gimnazjum w Sejnach studiował przez cztery lata jako stypendysta na Uniwersytecie w Petersburgu, uzyskując dyplom kandydata nauk przyrodniczych oraz złoty medal za rozprawę konkursową o wrzosowatych (Ericaceae) okolic Petersburga.

Do 1866 roku był nauczycielem przyrody w szkole realnej w Warszawie; ponadto od 1844 roku wykładał anatomię w Szkole Sztuk Pięknych, a w 1855 rozpoczął wykłady w Szkole Farmaceutycznej. Po jej rozwiązaniu w 1857 objął wykłady botaniki i zoologii w Akademii Medyko-Chirurgicznej. W 1862 odbył podróż naukową do Niemiec i Francji. Jesienią tego samego roku został profesorem zwyczajnym Szkoły Głównej Warszawskiej, a od 1864 pełnił funkcję dyrektora Ogrodu Botanicznego, na którym to stanowisku pozostawał do 1878 roku (14 lat), również w okresie działania Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

Był cenionym pedagogiem, doskonałym organizatorem i zasłużonym działaczem społecznym. Z jego inicjatywy założono m.in. Ogród Pomologiczny (z drzewami owocowymi), zorganizowano pierwszą w Polsce Szkołę Ogrodniczą, Towarzystwo i Muzeum Pszczelnicze, zainteresowano się jedwabnictwem oraz powołano do życia Warszawskie Towarzystwo Ogrodnicze, którego przez pewien czas był prezesem, a następnie członkiem honorowym. Spośród jego prac naukowych i popularnych na uwagę zasługują m.in.: O budowie i rozwoju sporangiów u śluzowców (1872, w jęz. ros.), O chorobach drzew leśnych i owocowych, Grzyby jadalne i trujące (1884; „Encyklopedia Rolnicza”, wspólnie z F. Błońskim) oraz O powstawaniu w roślinach zarodka bez poprzedniego zapłodnienia („Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”, 1859). Współpracował z wieloma wydawnictwami, był członkiem licznych towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych. Zmarł 13 stycznia 1894 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Botanik, mikolog, zoolog, algolog, filozof. Urodził się 3 listopada 1933 roku w Lublinie. Okres wojenny spędził na Podlasiu. Do szkoły średniej uczęszczał w Krzeszowicach pod Krakowem. Ze względu na szczególne uzdolnienia Ministerstwo Szkół Wyższych i Nauki skierowało go na studia do ZSRR. Ukończył Moskiewski Uniwersytet im. W. Łomonosowa w 1956 roku, specjalizując się w entomologii pod kierunkiem prof. E. Smirnowa. Następnie pracował jako aspirant w Katedrze Entomologii Uniwersytetu Moskiewskiego (odpowiednik studiów doktoranckich).

W 1957 roku wrócił do Polski. Był starszym asystentem w Pracowni Entomologii Stosowanej Zakładu Ekologii PAN, pracował także w Departamencie Produkcji Roślinnej i Ochrony Roślin Ministerstwa Rolnictwa, a od 1965 roku związał się z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pracował do końca życia.

W 1966 roku obronił pracę doktorską Studium nad owadomorkowatymi (Entomophthoraceae) Polski i krajów ościennych. W 1977 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Filogeneza a struktury taksonomiczne Entomophthoraceae i struktura ontogenezy, filogeneza a taksonomia Volvocales. Na Uniwersytecie i poza nim pełnił liczne funkcje dydaktyczne i organizacyjne. W latach 1975–1981 pracował w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN. Był członkiem Komitetu Biologii Ewolucyjnej i Teoretycznej PAN oraz dał się poznać jako wybitny dydaktyk biologii. Zielnik wzbogacił o zbiory glonów i grzybów, w tym przedstawicieli rodzin Entomophthoraceae, Olpidiaceae oraz rzędu Chytridiales. Jest autorem podręcznika Zarys hydromikologii (PWN, Warszawa 1975). Zmarł 8 marca 1997 roku w Warszawie.

Botanik, florysta. Urodził się w 1826 roku w Krakowie jako syn Jana, zegarmistrza, i Rozalii z Hennelów. W 1846 ukończył farmację na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1847–1854 był adiunktem Katedry Botaniki u prof. J.R. Czerwiakowskiego, a w latach 1856–1858 pracował jako nauczyciel historii naturalnej w Gimnazjum św. Anny. W 1858 i 1859 uzupełniał studia w Rzymie, Berlinie i Wiedniu, natomiast w latach 1860–1861 był nauczycielem przyrody w szkole realnej w Warszawie.

W latach 1862–1867 oraz 1869–1886 pełnił funkcję profesora botaniki i fizjologii roślin w Instytucie Gospodarki Wiejskiej i Leśnej w Puławach, gdzie urządził ogród botaniczny. W 1868 uzyskał doktorat filozoficzny na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1876 nostryfikował go na Uniwersytecie Charkowskim. W 1886, wskutek ciężkiej choroby, zaprzestał wykładów. W czasie studiów i w latach późniejszych odbywał liczne wycieczki botaniczne w Karpaty i Tatry.

Opublikował wiele prac i artykułów, z których najważniejsze to m.in. Wycieczka botaniczna w Tatry odbyta („Biblioteka Warszawska”, 1855), Geographisch-botanische Skizze des Tatra-Gebirges („Österreichische Botanische Wochenschrift”, 1855) oraz praca Flora północnej strony Tatrów, za którą około 1858 otrzymał nagrodę Towarzystwa Naukowego Krakowskiego. Jest także autorem zestawienia Spis roślin właściwych Tatrom (w: E. Janota, Przewodnik Tatrzański, 1860) oraz podstawowego dzieła o florze Krakowa i okolic – Flora cracoviensis (1859), zawierającego również opis topograficzno-geognostyczny okolic Krakowa oraz zarys historii polskiej literatury botanicznej w tym zakresie. W 1857 rozpoczął druk obszernej pracy Flora Tatr, Pienin i Beskidu Zachodniego; z powodu kradzieży rękopisu wraz z odbitkami dzieło zostało wydane w całości dopiero w 1890 roku (opracowane przez F. Błońskiego). Publikował również mniejsze teksty m.in. we „Wszechświecie” i „Tygodniku Ilustrowanym”. Opracował kilkaset haseł botanicznych do pierwszego wydania Encyklopedii Orgelbranda oraz Encyklopedii Rolniczej, tłumaczył podręczniki z języków obcych, a jego uczniowie wydali – na podstawie wykładów – podręcznik Botaniki Leśnej (1890). Pozostawił duże zbiory zielnikowe, obecnie częściowo przechowywane w Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego oraz Zoologisch-Botanischer Verein w Wiedniu. Zmarł 24 listopada 1895 roku w Warszawie.

Botanik. Urodził się 6 grudnia 1854 roku w Tuligłowach (woj. przemyskie) jako syn Rudolfa, ekonoma w Bilczu. Gimnazjum ukończył we Lwowie. W latach 1873–1875 studiował botanikę na Uniwersytecie Lwowskim, a równolegle (1873–1875) leśnictwo w Krajowej Szkole Gospodarstwa Lasowego we Lwowie. W latach 1877–1879 kontynuował studia leśnicze w Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu.

W latach 1879–1916 pracował jako adiunkt, a w latach 1916–1919 jako profesor botaniki w Krajowej Szkole Gospodarstwa Lasowego we Lwowie. Był jednym z wybitniejszych botaników lwowskich; przez całe życie gromadził cenne materiały zielnikowe z Podola, Karpat Wschodnich oraz okolic Lwowa.

W 1889 wdał się w głośny spór z B. Dybowskim i J. Nusbaumem w związku z odrzuceniem na Uniwersytecie Lwowskim jego pracy habilitacyjnej, w której próbował pogodzić ewolucję świata organicznego z apologetyką chrześcijańską (wydaną później pt. Teoria Psychy. Studium przyrodnicze apologetyczne, Lwów 1910). Część druga, Teoria klimatycznego stworzenia istot organicznych, nie została opublikowana. Był autorem 51 wartościowych przyczynków z zakresu florystyki i systematyki roślin, drukowanych głównie po niemiecku w wydawnictwach niemieckich i austriackich, m.in. w „Österr. bot. Z.” oraz „Verh. zool.-bot. Ges. Wien”, rzadziej w „Kosmosie” i wydawnictwach AU w Krakowie. W pracach tych opisał liczne nowe gatunki, odmiany i formy, zwłaszcza z rodzaju Potentilla, Viola, Rosa, Galium. Do prac większych należała Roślinność letnia i jesienna okolic Bilcza i Cygan. („Kosmos”, 1880). Pod koniec życia zajął się geografią roślin i, opierając się na dobrej znajomości flory Galicji Wschodniej, usiłował rozwiązać ogólniejsze problemy jej genezy. Ogłosił w języku niemieckim dwie prace o teorii ewolucji klimatu na podstawie danych z geologii i botaniki (1906) oraz Versuch einer generischen Erklärung des Charakters der Flora von Lemberg („Magyar Botanikai Lapok”, 1908). Zmarł 27 listopada 1919 roku we Lwowie.

Botanik, lekarz. Urodził się w 1867 roku w Warszawie. Już od czasów szkolnych interesował się botaniką i prowadził na Mazowszu obserwacje fenologiczne. W 1891 roku ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów opublikował artykuły: Kilka słów o truflach krajowych i sposobach ich poszukiwania („Wszechświat” 1888, nr 37) oraz Spis roślin skrytokwiatowych zebranych w 1887 w Puszczy Białowieskiej („Pamiętnik Fizjograficzny” 1888, nr 7).

W kolejnych latach kontynuował badania m.in. w Puszczy Białowieskiej i Puszczy Świsłockiej oraz w rejonie gostyńsko-częstochowskim i kielecko-sandomierskim. W latach 1888–1890 wydał monografię wątrobowców polskich Hepaticae polonicae („Pamiętnik Fizjograficzny” 1890–1891, nr 9–10) oraz opisał nowe grzyby polskie w pracy Fungi Polonici novi („Hedwigia” 1889, nr 4). Opracował krytyczny przegląd sasanek polskich, a także studium porównawcze Szata roślinna Warszawy sprzed lat 250-u. Opisał osiem nowych gatunków grzybów podstawczaków, wyróżnił również kilka nowych odmian i form w obrębie flory krajowej. Publikował artykuły poświęcone systematyce roślin Polski.

Zmarł w 1910 roku, mając 43 lata, zaraziwszy się od pacjenta tyfusem. Jego księgozbiór trafił do biblioteki Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a następnie został podzielony pomiędzy Bibliotekę PAN w Kórniku i Bibliotekę Uniwersytecką w Warszawie. Ocalałe zielniki znajdują się w Zielniku UW.

Lekarz i przyrodnik. Urodził się w 1694 roku w Giżycku. Studiował w Lejdzie i Królewcu, gdzie następnie pracował jako lekarz nadworny. Ożenił się z córką Helwinga, znanego przyrodnika. Jako jeden z pierwszych w Europie stosował szczepienia przeciwko ospie. Wydał cenne dzieła z zakresu przyrody i medycyny. Zmarł w 1738 roku.

Mikolog. Urodziła się w 1940 roku w Warszawie. Studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego ukończyła w 1966 roku. W 1974 roku obroniła rozprawę doktorską dotyczącą epiksylicznych grzybów strzępkowych. Jest autorką tomu 16 serii „Flora Polska – Grzyby”, pt. Dematiaceae phialoconidiae. Opublikowała około 40 prac badawczych o tematyce mikologicznej.

Przez wiele lat pełniła funkcję dyrektora Instytutu Botaniki. Była członkinią Polskiego Towarzystwa Botanicznego. W Zielniku UW złożyła liczne materiały dotyczące mikroskopijnych grzybów nadrzewnych, przede wszystkim z obszaru Puszczy Kampinoskiej, Puszczy Białowieskiej oraz Pojezierza Ełckiego. Zmarła w 2013 roku.

Lekarz i botanik, społecznik i taternik. Urodził się w 1820 roku w Radomiu. Studia medyczne rozpoczął w 1838 roku w Wilnie na Akademii Medyko-Chirurgicznej. Po zamknięciu akademii w 1840 roku kontynuował naukę w latach 1840–1842 na uniwersytecie w Dorpacie (obecnie Tartu, Estonia), a dyplom doktora medycyny i chirurgii uzyskał na uniwersytecie w Würtzburgu w 1844 roku. W 1845 roku rozpoczął praktykę medyczną w Warszawie, w 1848 roku uczestniczył jako lekarz w powstaniu węgierskim. W latach 1859–1862 był profesorem chorób wewnętrznych w warszawskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej, a następnie w Szkole Głównej Warszawskiej (1862–1869) i Uniwersytecie Warszawskim (1869–1871). Po rusyfikacji Uniwersytetu w 1871 roku został zwolniony.

Chałubiński znany jest przede wszystkim jako zasłużony dla Zakopanego i Tatr społecznik i jeden z założycieli Towarzystwa Tatrzańskiego. Po raz pierwszy odwiedził Tatry w latach 50. XIX wieku, a regularnie zaczął przyjeżdżać na wakacje do Zakopanego od 1873 roku. W 1879 roku rozpoczął budowę własnego domu w Zakopanem, gdzie w 1887 roku osiadł na stałe. Tam też dwa lata później zmarł, 17 czerwca 1889 roku. W uznaniu jego zasług dla Tatr nazwano Wrotami Chałubińskiego jedną w przełęczy w głównej grani Tatr. Botaniczne zainteresowania Chałubińskiego obejmowały przede wszystkim mchy, które zbierał m.in. podczas swoich wycieczek tatrzańskich i poświęcił im dwie duże monografie. Jego zbiory znajdują się głównie w zielniku Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem, a w Zielniku UW znajdują się zbiory referencyjne do Enumeratio Muscorum frondosorum tatrensium hucusque cognitorum. Na cześć Chałubińskiego Jadwiga Wołoszyńska nazwała dwa opisane przez siebie gatunki bruzdnic: Peridinium chalubinskii i Chalubinskia tatrica. Jednak obecnie żaden glon nie nosi nazwiska tego botanika, ponieważ gatunki te nie były w rzeczywistości nowe. Peridinium chalubinskii jest obecnie uważane za synonim P. raciborskii, a Chalubinskia tatrica za synonim P. lomnickii. Marian Raciborski poświęcił Chałubińskiemu odkryty przez siebie kopalny skrzyp (Equisetum chalubinskii).

Botanik i paleobotanik. Urodziła się w 1888 roku, zmarła w 1982 roku. Znana florystka, uczestniczyła m.in. rewizji niektórych rodzajów okrytonasiennych dla potrzeb Flora of Turkey and the East Aegean Islands (red. P.H. Davis). Jest znana głównie dzięki swoim osiągnięciom na polu paleobotaniki, w tym prowadzonym od 1947 roku badaniom nad florą trzeciorzędową zachowaną w pokładach węgla brunatnego w kopalni „Turów” oraz szeroko cytowanemu opracowaniu drzewostanu eoceńskiego na podstawie szczątków zachowanych w bursztynie bałtyckim. Na część Hanny Czeczot nazwano Lathyrus czeczottianus Bassler – gatunek groszku z Turcji. W 2024 roku udało się odszukać w zbiorach Zielnika UW typy gatunków opisanych przez Hannę Czeczott i wyodrębnić jej kolekcję.

Botanik, systematyk roślin, hydrobiolog. Urodziła się w 1927 roku. Przez większość pracy zawodowej związana z Uniwersytetem Poznańskim.

W swojej pracy naukowej specjalizowała się w hydrobiologii, prowadząc pionierskie i szczegółowe badania nad rozmieszczeniem oraz systematyką ramienic (Charophyceae) na terenie Polski. Była wybitną specjalistką w tej dziedzinie, czego zwieńczeniem było opracowanie polskiego klucza do oznaczania tej grupy glonów. Zginęła tragicznie w wypadku w 1984 roku.

Florysta, pedagog. Urodził się 22 listopada 1795 roku w zaścianku Dogiele (pow. lidzki) jako syn Józefa i Elżbiety z Prokopowiczów. W 1810 roku wstąpił do zakonu pijarów, a w latach 1815–1816 studiował na Uniwersytecie Wileńskim, uzyskując stopień kandydata filozofii. Pracował jako nauczyciel przyrody i matematyki w szkołach pijarskich w Szczuczynie i Drohiczynie. W 1821 roku opuścił zakon i kontynuował karierę pedagogiczną w Łukowie, a następnie w latach 1826–1832 w Sejnach.

Po powstaniu listopadowym został odsunięty od pracy nauczycielskiej i objął posadę poczmistrza w Szypliszkach (gubernia augustowska). Mimo zmiany profesji nie zaprzestał działalności naukowej. W 1829 roku dostarczył Michałowi Szubertowi dla zielnika Warszawskiego Ogrodu Botanicznego 185 gatunków roślin z Suwalszczyzny. Opublikował m.in. Spis roślin w ciągu trzech lat z uczniami szkoły wojew. sejneńskiej zebranych (1830), obejmujący 434 gatunki (praca ta została przedrukowana i omówiona w 1885 roku przez J. Rostafińskiego), oraz rozprawę Uwagi nad istotami przyrodzonemi a szczególnie nad roślinami. Jest również autorem kilku prac z zakresu fizyki i matematyki. Zmarł 3 marca 1863 roku w Szypliszkach.

Lekarz radiolog i mykolog. Urodził się w 1920 roku, zmarł w 2012 roku. Przez wiele lat był aktywnie zaangażowany w działalność Sekcji Mykologicznej Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Botanicznego.

Jego pasją naukową były grzyby wielkoowocnikowe. W swoich badaniach i publikacjach szczególną uwagę poświęcał zagadnieniom toksykologicznym, zwłaszcza profilaktyce i zapobieganiu zatruciom grzybami. Był autorem licznych prac z zakresu mykologii, w których łączył wiedzę medyczną z biologiczną.

Botanik, florysta. Urodził się 29 sierpnia 1851 roku w Kielcach jako syn Teodora i Józefy z Kozłowskich. Studiował nauki przyrodnicze na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując stopień kandydata nauk. W latach 1881–1882 uczył geografii w szkole realnej w Warszawie, jednak w wyniku represji i rusyfikacji został usunięty ze szkolnictwa. Pracował jako urzędnik zarządu akcyzy, a po powrocie z ewakuacji do Rosji (1915–1919) – w Izbie Skarbowej, aż do przejścia na emeryturę w 1925 roku.

Równolegle prowadził intensywne badania florystyczne, obejmujące nadniemeńskie tereny Litwy, Puszczę Białowieską, Mazowsze oraz Wielkopolskę. Od 1884 roku stale współpracował z „Pamiętnikiem Fizjograficznym”. Był jednym z pierwszych badaczy, którzy rzetelnie opracowali roślinność Puszczy Białowieskiej (wspólnie z F. Błońskim i A. Ejsmondem). Dostarczał materiały zielnikowe do wydawnictwa Flora polonica exsiccata A. Rehmanna i E. Wołoszczaka oraz opracował dział botaniczny w tzw. Słowniku warszawskim języka polskiego. W 1932 roku otrzymał godność członka honorowego Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Pozostawił po sobie cenne zbiory, które są przechowywane w Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego. Zmarł 2 sierpnia 1937 roku w Warszawie.

Etnograf amator, kolekcjoner. Urodził się w 1853 roku w Warszawie. Około 20. roku życia, pod wpływem broszury Jana Karłowicza Podręcznik dla zbierających rzeczy ludowe (1871), poświęcił się badaniu kultury ludowej, stając się jednym z najwybitniejszych zbieraczy materiałów etnograficznych z terenów Białorusi i Polski.

Jego zainteresowania naukowe obejmowały również etnobotanikę. Około 1883 roku stworzył unikatowy zielnik, w którym zasuszone okazy roślin opatrzył precyzyjnymi opisami dotyczącymi ich nazewnictwa ludowego oraz szerokiego zastosowania w gospodarstwie i medycynie wiejskiej. Zmarł w 1923 roku.

Lekarz, briolog. Urodził się 1 marca 1845 roku w Radomiu jako syn Karola i Antoniny z Chałubińskich. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie (1861) studiował nauki przyrodnicze w Krakowie i Paryżu, a następnie medycynę w Würzburgu, gdzie w 1870 roku uzyskał stopień doktora medycyny. Od 1871 roku do końca życia prowadził praktykę lekarską w Warszawie, będąc m.in. redaktorem „Kroniki Lekarskiej” (1880–1882).

Pod wpływem swojego wuja, Tytusa Chałubińskiego, zajął się badaniem roślin zarodnikowych. Publikował prace florystyczne m.in. we „Wszechświecie” i „Pamiętniku Fizjograficznym”, gdzie ogłosił Spis mchów, wątrobowców i porostów z niektórych stanowisk Królestwa Polskiego (1881). Jest także autorem podręcznika Wiadomości początkowe z botaniki (1884). Po jego śmierci (8 stycznia 1891 r. w Siedlcach) zbiory botaniczne trafiły do Warszawskiego Towarzystwa Ogrodniczego, a stamtąd częściowo do Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego.

Genetyk i botanik. Urodził się w 1911 roku, zmarł w 1997 roku. Był jedną z kluczowych postaci polskiej genetyki powojennej, profesorem Uniwersytetu Warszawskiego oraz członkiem Polskiej Akademii Nauk.

W pracy naukowej zajmował się m.in. cytogenetyką i systematyką doświadczalną. W Zielniku UW znajduje się jego cenna kolekcja roślin z rodzaju kuklik (Geum). Zbiory te obejmują nie tylko okazy ze stanowisk naturalnych, ale przede wszystkim bogaty materiał z prowadzonych przez niego eksperymentów nad hybrydyzacją, w tym liczne arkusze dokumentujące pokolenia mieszańców F1 oraz F2.

Lekarz, przyrodnik i botanik, duchowny ewangelicki. Urodził się w 1666 roku w Węgorzewie. Studiował na Uniwersytecie w Królewcu, a następnie kontynuował naukę w licznych ośrodkach naukowych Europy. Przez wiele lat pełnił funkcję proboszcza parafii w rodzinnym Węgorzewie.

Zasłynął jako wybitny badacz flory Prus, a jego prace stały się fundamentem regionalnej botaniki. Wykazał się również ofiarnością jako lekarz, niosąc pomoc chorym podczas epidemii dżumy w 1710 roku. Był autorem cennych dzieł przyrodniczych, w których opisywał m.in. roślinność okolic Mazur. Dożył 82 lat, umierając w 1748 roku.

Pomorski botanik, pedagog, muzealnik oraz urzędnik instytucji ochrony przyrody. Urodził się w Järshagen (obecnie Jarosław, woj. zachodniopomorskie). Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego w Koszalinie, od 1900 roku mieszkał i pracował w Szczecinie, nauczając przyrody początkowo w szkole podstawowej, a od 1906 roku w szkole średniej (w 1926 roku został jej wicedyrektorem). W latach 1909–1910 uzupełniał wykształcenie botaniczne na Uniwersytecie w Jenie. Od 1897 roku był członkiem Brandenburskiego Towarzystwa Botanicznego.

Od 1915 roku pełnił funkcję kustosza sekcji botanicznej Działu Przyrodniczego Muzeum Miasta Szczecina, a od 1918 roku był sekretarzem Pomorskiego Towarzystwa Przyrodniczego. Współtworzył zespół redakcyjny rocznika „Abhandlungen und Berichte der Pommerschen Naturforschenden Gesellschaft”, a następnie od 1931 roku jego kontynuacji pt. „Dohrniana”. Od 1921 roku sprawował funkcję komisarza Komitetu ds. Ochrony Pomników Przyrody Prowincji Pomorze, a od 1934 roku był komisarzem Rejencji Szczecińskiej i dwóch jej powiatów (Randow i Neugard), osobiście przeprowadzając inwentaryzacje i ekspertyzy przyrodnicze.

W swojej pracy naukowej zajmował się badaniem i ochroną flory Pomorza Zachodniego, specjalizując się w trudnych taksonomicznie grupach: jeżynach (Rubus), różach (Rosa), pięciornikach (Potentilla) i turzycach (Carex). Powołał 32 obszary chronione w Rejencji Szczecińskiej. Jest autorem prawie stu publikacji (1899–1942), w tym pionierskich przeglądów gatunków pomorskich. Dzięki jego pracy zrewidowano i uporządkowano zbiory szczecińskiego Muzeum Przyrodniczego (pozyskał m.in. zielniki W.A. Lackowitza). Zginął tragicznie w wypadku w 1943 roku. Jego własne zbiory zielnikowe od 1946 roku stanowią zasób Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego. [Opracowała: Marta Kurzyńska]

Botanik, mikolog. Urodziła się w 1923 roku. Całe życie zawodowe związała z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1961 roku obroniła pracę doktorską.

Specjalizowała się w biologii i ekologii grzybów kapeluszowych, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju Collybia. Prowadziła badania nad produktywnością grzybni oraz dynamiką pojawów owocników pospolitych gatunków grzybów leśnych.

Jest autorką 23 prac naukowych z zakresu anatomii roślin oraz mikologii. Zmarła 24 kwietnia 2013 r. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się wykonane przez nią zielniki mikologiczne.

Botanik; jeden z najwybitniejszych polskich przyrodników przełomu XIX i XX wieku, wykładowca, organizator nauki i działacz społeczny. Urodził się w 1875 roku, zmarł w 1963 roku. Wykładał nauki przyrodnicze na uniwersytetach w Dorpacie (anatomia i fizjologia roślin, botanika ogólna), Odessie (systematyka i geografia roślin) oraz w Warszawie (systematyka roślin, anatomia i geografia roślin, florystyka i historia botaniki).

Wniósł znaczący wkład w badania nad florą polską i litewską oraz rozwój ochrony przyrody w Polsce. Badał również florę Kaukazu, ziemi czukockiej i Uralu; z pasją weryfikował zgodność z rzeczywistością opisów przyrody litewskiej zawartych w twórczości Adama Mickiewicza. W latach 1914–1919 pełnił funkcję dyrektora Ogrodu Botanicznego w Odessie, a w latach 1920–1960 – dyrektora Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Stworzył Zakład Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1926–1927 był rektorem tej uczelni.

Był jednym z założycieli i prezesem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, wiceprezesem Państwowej Rady Ochrony Przyrody oraz prezesem Ligi Ochrony Przyrody (1929–1939). Należał do Polskiej Akademii Umiejętności, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Polskiej Akademii Nauk. Jako miłośnik historii botaniki opublikował książkę Zarys dziejów botaniki oraz liczne artykuły poświęcone dziejom polskich przyrodników (m.in. Antonowi Schneebergerowi, Sewerynowi Krzemieniewskiemu i Edwardowi Strasburgerowi); za te zasługi został przyjęty do Międzynarodowej Akademii Historii Nauk w Paryżu. Otaczał opieką zielnik i muzeum botaniczne, a do jego najważniejszych osiągnięć zalicza się m.in. określenie wschodniej granicy występowania buka oraz współudział w utworzeniu Białowieskiego Parku Narodowego i Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Badaczka porostów. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jej zbiory porostów.

Polski przyrodnik: botanik, klimatolog, leśnik, wynalazca i pedagog; twórca ergonomii i pionier resocjalizacji przez pracę. Członek Królewskiego Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk; autor Traktatu o Wiecznym Przymierzu Między Narodami Ucywilizowanymi, zwanego „Konstytucją dla Europy” (1831).

Urodził się 15 (lub 19) kwietnia 1799 roku we wsi Gewarty (dziś Szczepkowo-Giewarty) na Pobożu (Ziemia Zawkrzeńska). Po śmierci ojca pierwsze lekcje przyrody pobierał od matki, Marianny z Leśnikowskich. Uczył się m.in. w szkole departamentalnej w Płocku („Małachowianka”), następnie w Liceum Warszawskim, a w 1822 roku rozpoczął studia nauk przyrodniczych na Uniwersytecie Warszawskim. Już w trakcie studiów współpracował z Karolem Skrodzkim i Michałem Szubertem; dyplom magistra filozofii uzyskał 1 lipca 1825 roku.

Jako pracownik Uniwersytetu Warszawskiego odbywał liczne wycieczki naukowe, gromadząc okazy i układając zielniki dla Ogrodu Botanicznego. Od młodości tworzył „Wielki zbiór roślin z całego kraju, czyli zielnik”, który konsekwentnie powiększał pod kierunkiem Szuberta. W 1828 roku mianowano go adiunktem-naturalistą; w latach 1824–1830 zgromadził łącznie 1151 gatunków dziko rosnących roślin krajowych, badając rozległe obszary ówczesnego Królestwa Polskiego. Wyniki części obserwacji opublikował w pracy Rośliny ciekawsze znalezione w Królestwie Polskiem (1829).

Równolegle zajmował się m.in. meteorologią i instrumentami naukowymi: opracował „Kompas Polski” (urządzenie do kreślenia zegarów słonecznych) oraz analizował wieloletnie obserwacje meteorologiczne, tworząc m.in. kartę prezentującą opis klimatu Warszawy. Po upadku powstania listopadowego (w którym brał udział) od 1836 roku pracował jako profesor „historii naturalnej, fizyki i ogrodnictwa” w Instytucie Agronomicznym w Marymoncie.

Po 1860 roku działał także w leśnictwie (m.in. zalesianie wydm Puszczy Białej i Czerwonego Boru) oraz rozwijał idee resocjalizacji poprzez pracę. Po powrocie do Warszawy założył szkółkę rzadkich gatunków drzew i współpracował z Koleją Warszawsko-Wiedeńską przy projektach ochrony tras kolejowych przed zamieciami i nawiewaniem piasku. Zmarł 30 grudnia 1882 roku w Warszawie; pochowany na Powązkach. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jego działalnością przyrodniczą. [Opracował: Szymon Jastrzębowski]

Briolog. Urodził się w 1945 roku w Kozach koło Bielska-Białej. Studiował na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego; pracę magisterską obronił w 1968 roku pod kierunkiem prof. Bronisława Szafrana. Odbył staże m.in. u prof. Kornasia (UJ) oraz u prof. Kazimierza Karczmarza (UMCS).

Od 1969 roku był zatrudniony w Instytucie Biologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 1976 roku obronił doktorat pt. Ekologia i rozmieszczenie mszaków w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym (pod kierunkiem prof. K. Rostańskiego). Od 1978 roku kierował Pracownią Botaniki Farmaceutycznej Śląskiej Akademii Medycznej w Sosnowcu, a w 1985 roku przedstawił rozprawę habilitacyjną dotyczącą wątrobowców Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego i Leśnego Pasa Ochronnego na Wyżynie Śląskiej wobec antropopresji.

Autor ponad 70 prac badawczych, popularnonaukowych i recenzji; prowadził wykłady na Wydziale Farmacji Śląskiej Akademii Medycznej oraz na Uniwersytecie Śląskim. Zmarł 17 czerwca 2012 r. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jego zielniki briologiczne.

Farmaceuta i botanik, uczestnik powstania styczniowego. Studiował w Szkole Głównej Warszawskiej; prowadził apteki m.in. w Łosicach i Częstochowie. W 1872 roku objął funkcję farmaceuty rosyjskich szpitali wojskowych. Od 1880 roku przebywał przez 20 lat na Syberii (głównie w Irkucku i nad Amurem), gdzie zebrał imponującą kolekcję roślin, obejmującą ok. 800 gatunków i ok. 80 tys. okazów; eksykaty z tej kolekcji znajdują się w zielnikach na całym świecie. W 1913 roku osiadł w Warszawie, gdzie został kustoszem i bibliotekarzem Towarzystwa Farmaceutycznego.

W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajduje się największa na świecie kolekcja roślin zbieranych przez Ferdynanda Karo. Flora polska reprezentowana jest w niej przez ok. 1050 gatunków roślin naczyniowych (m.in. z okolic Warszawy, Łosic, Siedlec i Drohiczyna, Częstochowy, Lublina i Chełma), a także pojedyncze okazy z innych regionów kraju. Kolekcja zawiera m.in. syntypy taksonów odkrytych przez Karo oraz bogate zbiory zagraniczne (Syberia i Daleki Wschód), obejmujące ok. 500 gatunków roślin, w tym typy i syntypy nowych dla nauki gatunków.

Opis zbiorów Karo w Herbarium Generale Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego został omówiony w artykule H. Bukowieckiego i B. Bełdowskiej (1968).

Pterydolog, dydaktyk biologii, honorowy członek Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Urodziła się w Warszawie w 1897 roku. Studiowała na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego (1914–1919). Rozprawę doktorską napisaną pod kierunkiem Bolesława Hryniewieckiego obroniła w 1927 roku w krakowskiej Akademii Umiejętności; dotyczyła rozwoju przedrośli oraz pierwszych liści sporofitu paproci krajowych (Polypodiaceae).

Jej prace obejmowały m.in. badania porównawcze gatunków z rodzajów Dryopteris i Thelypteris, kartowanie stanowisk paproci oraz analizy zasięgów paproci na serpentynitach. Zebrała do zielnika wszystkie gatunki paproci krajowych i prowadziła weryfikację oznaczeń zbiorów; prace te ukończyła około 1970 roku.

Pracowała jako dydaktyk biologii w różnych ośrodkach metodycznych, na akademiach pedagogicznych i wydziałach uniwersyteckich. W czasie okupacji organizowała tajne komplety akademickie (m.in. dla kierunków biologia, medycyna, stomatologia, chemia), obejmując opieką około 300 studentów. Zmarła w 1985 roku. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jej działalnością pterydologiczną.

Słowacki botanik, etnograf, archeolog i geolog. Zidentyfikował kilka nowych gatunków roślin, stworzył zielnik obejmujący ok. 72 tys. okazów. Był jednym z założycieli Słowackiego Towarzystwa Naukowego, które później dało początek Słowackiej Akademii Nauk.

W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się okazy związane z jego działalnością kolekcjonerską.

Botanik. Urodził się w 1886 roku w Niechcicach (woj. piotrkowskie). Kształcił się w Warszawie u Zygmunta Wóycickiego, a następnie studiował botanikę i geografię; w 1926 roku uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Stosunki fitosocjologiczne Puszczy Kampinoskiej. Związany był z Ogrodem Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pracował jako asystent, a później inspektor.

W latach 1931–1939 był pierwszym kierownikiem Zakładu Drzewoznawstwa na Wydziale Leśnym SGGW. Habilitował się w 1939 roku, a po wojnie zorganizował Katedrę Botaniki Leśnej i Dendrologii. Zajmował się m.in. odbudową Ogrodu Botanicznego po zniszczeniach wojennych; ogłosił ok. 180 prac z zakresu florystyki i dendrologii. Ważnym dziełem jest podręcznik Botanika leśna (1950).

Jego kolekcje zielnikowe obejmują głównie rośliny i porosty Mazowsza. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się zbiory związane z jego działalnością badawczą.

Przyrodnik. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się zbiory związane z jego działalnością kolekcjonerską.

Niemiecki nauczyciel i botanik. Urodził się 9 kwietnia 1854 roku. Uczęszczał do szkoły kształcącej nauczycieli szkół podstawowych w Plathe, a następnie do seminarium nauczycielskiego w Pölitz (obecnie Police). W wieku 22 lat został nauczycielem w Jatznick koło Pasewalk; prowadził tam nauczanie i szeroko zakrojone badania botaniczne. Później został dyrektorem szkoły i pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę w 1919 roku, po czym przeniósł się do Szczecina.

Był członkiem Pomorskiego Towarzystwa Przyrodniczego (zał. 1918) i udzielał się na łamach rocznika „Dohrniana”. Przyjaźnił się i współpracował z Ernstem Holzfussem (kustoszem sekcji botanicznej muzeum miejskiego w Szczecinie), kontynuując tworzenie zielnika aż do śmierci 12 września 1939 roku. Jego zbiory trafiły do szczecińskiego muzeum przyrodniczego; po II wojnie światowej ocalałe materiały, w tym 39 teczek zielnikowych Krusego, zostały w 1946 roku przetransportowane do Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego.

Niemiecki pisarz i popularyzator botaniki. Urodził się w 1835 roku; wykładał w szkole wyższej w Berlinie, a przez wiele lat był sprawozdawcą Towarzystwa Botanicznego w Brandenburgii.

Największą popularność przyniosła mu Flora von Berlin und der Provinz Brandenburg (1891), która doczekała się 15 wydań; inną ważną publikacją była Flora von Nord- und Mittel-Deutschland (1908).

Pozostawił kolekcję ponad 5300 arkuszy zielnikowych turzyc (Carex) wraz z katalogiem. Po jego śmierci w 1915 roku kolekcję tę zakupił Ernst Holzfuss – kustosz sekcji botanicznej Museum der Stadt Stettin – Naturkundemuseum (Holzfuss, „Dohrniana” 1940). Po wojnie trafiła ona do Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego, została zdigitalizowana i jest udostępniana na życzenie.

Botanik. Urodziła się 29 kwietnia 1899 roku w Warszawie. Studiowała nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim (od 1916 roku, z przerwami spowodowanymi słabym zdrowiem), uzyskując w 1925 roku doktorat filozoficzny w zakresie botaniki.

Pracowała m.in. jako nauczycielka biologii (1926–1928), a w latach 1928–1939 prowadziła badania z zakresu briologii w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin UW pod kierunkiem Bolesława Hryniewieckiego. W czasie II wojny światowej ukrywała się w Warszawie i Krakowie; wykonywała m.in. prace nad oznaczaniem zbiorów oraz pracowała jako ogrodniczka w szklarni w Domu Dziecka w Konstancinie (1942–1945).

Po wojnie związała się zawodowo m.in. z Gdańskiem i Gdynią. Organizowała pierwsze w Polsce badania palinologiczne osadów dennych morza, kierując Sekcją Datowania Osadów Morskich w PIHM w Gdyni. Główne kierunki jej badań obejmowały briologię i torfoznawstwo (wraz z analizą pyłkową). Ważniejsze prace: Analizy pyłkowe torfowisk pasa bezświerkowego (1934), Wskazówki do badania torfu. Metody geobotaniczne, polowe i laboratoryjne (1951), Analiza pyłkowa prób powierzchniowych osadów dennych Zatoki Gdańskiej (1962). Zmarła 18 listopada 1963 roku w Gdańsku; pochowana na cmentarzu we Wrzeszczu. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jej działalnością badawczą.

Lekarz i florysta. Urodził się w 1820 roku w Stepaniu na Wołyniu; szkołę średnią ukończył w Równem, a medycynę studiował w Kijowie. Podczas służby wojskowej podróżował przez Kaukaz, a w czasie wojny krymskiej także po terytoriach tureckich. Owocem tych wędrówek był wartościowy zielnik.

Po zwolnieniu ze służby w 1856 roku osiadł w Żytomierzu. Aresztowany w 1863 roku za udział w powstaniu styczniowym został skazany na ciężkie roboty (Usolje), następnie przeniósł się do Irkucka, gdzie pracował jako lekarz i prowadził obserwacje florystyczne. Zmarł w 1870 roku, nie kończąc planowanego opracowania zielnika syberyjskiego.

Większa część zbioru kaukaskiego pozostała w Kijowie; na podstawie tych materiałów opisano m.in. nowe gatunki (Lagowskia physocarpa, Astragalus lagowskii). Zielnik syberyjski obejmował niemal tysiąc gatunków (w tym kilka nowych) i pochodził ze 107 stanowisk nadbajkalskich; w 1893 roku został zakupiony przez Muzeum Botaniczne Uniwersytetu Lwowskiego. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się okazy związane z jego działalnością kolekcjonerską.

Botanik i inżynier. Urodził się 16 marca 1823 roku w Kupiszkach (pow. wiłkomirski). Z wykształcenia inżynier – zawodowo związany był m.in. z administracją komunikacji oraz koleją. Po doświadczeniach z okresu kaukaskiego (wcielony do wojska w 1846 roku) w 1857 wrócił do kraju i osiadł w Warszawie.

Około 1863 roku, pod wpływem m.in. Feliksa Berdaua i Antoniego Wałeckiego, zaczął intensywnie zajmować się florą. Odbywał liczne wycieczki przyrodnicze (m.in. Tatry i Pieniny), gromadził zbiory oraz kompletował bibliotekę. W „Pamiętniku Fizjograficznym” publikował prace dotyczące flory i zasięgów – w tym pionierskie w Polsce próby wyznaczania dolnych i górnych granic zasięgów pionowych roślin. Zajmował się również etnobotaniką, notując nazwy góralskie roślin.

Jest autorem wielu przyczynków florystycznych, a także tekstów o charakterze popularnym i etnograficznym. Opracowywał również materiały dotyczące zielnika syberyjskiego Józefa Łagowskiego. Zmarł 14 grudnia 1892 roku. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się zbiory związane z jego działalnością botaniczną.

Botanik i mikolog. Urodził się w 1940 roku w Warszawie. Doktorat obronił w 1969 roku, habilitację w 1978 roku. Pracował jako profesor w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie; był członkiem Prezydium Zarządu PTB oraz archiwistą Towarzystwa, przez wiele lat pełnił także funkcję opiekuna biblioteki PTB.

Należy m.in. do Polskiego Towarzystwa Fitopatologicznego, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz był członkiem Rady Naukowej Instytutu Botaniki PAN w Krakowie. Zasiadał w radach redakcyjnych czasopism, m.in. „Acta Mycologica”, „Fragmenta Floristica et Geobotanica” i „Wiadomości Botaniczne”.

Jest autorem ponad 70 publikacji dotyczących taksonomii, rozmieszczenia i ekologii grzybów, m.in. z rzędów Laboulbeniales, Peronosporales, Erysiphales, Ustilaginales oraz Uredinales. Część jego zbiorów (w tym z wypraw naukowych z prof. Aliną Skirgiełło) znajduje się w Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego.

Botanik i fitopatolog. Urodził się 25 sierpnia 1904 roku w Charkowie, jako syn dyrektora ogrodu botanicznego Uniwersytetu Charkowskiego. Studiował na Uniwersytecie Wileńskim, uzyskując w 1935 roku dyplom magistra filozofii w zakresie botaniki. Pracował jako asystent i adiunkt w katedrze Systematyki i Geografii Roślin UWil., a od 1936 roku był także inspektorem uniwersyteckiego Ogrodu Botanicznego.

W czasie II wojny światowej pracował w Wilnie m.in. jako bakteriolog. Po 1945 roku przeniósł się do Bydgoszczy, gdzie związał się z jednostkami zajmującymi się ochroną roślin, organizując od podstaw pracownie (m.in. w zakresie mikologii) oraz kierując oddziałem i pracownią fitopatologiczną. W 1946 roku zorganizował Miejski Ogród Botaniczny w Bydgoszczy, którym kierował do przejścia na emeryturę w 1971 roku.

Jego twórczość obejmuje prace fizjograficzne (m.in. o porostach, śluzowcach i grzybach), a także publikacje fitopatologiczne dotyczące pasożytów roślin. Zmarł 30 czerwca 1973 roku w Bydgoszczy. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jego działalnością badawczą.

Botanik i briolog. Urodziła się w 1931 roku. Jako asystentka doc. Ireny Rejment-Grochowskiej zajmowała się mchami Suwalszczyzny, a następnie Mazowsza. Pracowała w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin UW jako adiunkt. Zmarła 20 sierpnia 2025 r. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jej zbiory briologiczne.

Lichenolog. Urodził się w 1900 roku w Kąclowej na Sądecczyźnie. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim; w 1925 roku doktoryzował się na podstawie rozprawy o nitrofilnych zbiorowiskach porostów w Tatrach. Badaniom porostów poświęcił całe życie.

W 1938 roku opublikował monografię Lichenum generis Usnea studium monographicum, przedstawiając diagnozy i rozmieszczenie 451 gatunków, podgatunków, odmian i form z rodzaju Usnea. W 1956 roku wydał cztery tomy flory porostów obejmujące m.in. rodziny Cladoniaceae, Parmeliaceae, Thelocarpaceae, Umbilicariaceae i Usneaceae. Ostatnie dwadzieścia lat życia poświęcił badaniom porostów z rodziny Lecanoraceae; prace te po jego śmierci kontynuowała córka i współpracowniczka – dr Maria Motyka-Zgłobicka.

W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jego działalnością lichenologiczną.

Farmaceuta, botanik i farmakognosta. Urodził się w 1884 roku w Wólce Nosowskiej. Po praktyce aptekarskiej studiował m.in. w Dorpacie (Tartu), a następnie pracował jako inspektor ogrodu botanicznego. W latach 1915–1920 zarządzał państwową plantacją roślin na Kaukazie. Po powrocie do Polski pracował w Ministerstwie Zdrowia, a w 1921 roku został profesorem farmakognozji na Uniwersytecie Wileńskim.

Po 1945 roku był organizatorem i pierwszym dziekanem Wydziału Farmacji Uniwersytetu Łódzkiego; założył Ogród Roślin Leczniczych. Autor ponad 250 publikacji z zakresu botaniki, farmakognozji, uprawy roślin, zielarstwa i fitoterapii (m.in. Uprawa roślin leczniczych, 1946; Farmakognozja, 1957; Ziołolecznictwo i leki roślinne, 1958). Wyodrębnił m.in. alkaloid selaginę z Lycopodium selago oraz glikozyd rutynę z gryki.

Zmarł w 1957 roku. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jego materiały lichenologiczne oraz zbiory roślin naczyniowych (głównie z Kaukazu – Suchumi).

Ksiądz pallotyn i botanik. Urodził się w 1931 roku w Wieprzu koło Żywca. Studiował m.in. na Uniwersytecie Wrocławskim, w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie oraz na Uniwersytecie Warszawskim. Brał udział w licznych misjach i wyprawach badawczych (m.in. Rwanda, Burundi, Zair), z których przywiózł interesujące zbiory zielnikowe. Jest autorem licznych publikacji naukowych.

Jedną z jego szczególnie wartościowych prac jest Flora Naczyniowa Grojca (Beskid Żywiecki) (2012), uznawana za jedną z najlepiej opracowanych monografii tego typu w skali Polski. PDF.

W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jego działalnością kolekcjonerską.

Botanik i mikolog. Urodził się w 1847 roku w Trojanowie Lubelskim. Studiował w Szkole Głównej w Warszawie; w 1870 roku uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Pracował m.in. w szkolnictwie w Lublinie (z czasem jako dyrektor). Doktoryzował się w 1876 roku we Wrocławiu, opisując m.in. nowe gatunki skoczkowców (Chytridiaceae).

Autor prac mikologicznych i dotyczących roślin zarodnikowych (m.in. o grzybach entomopatogenicznych). Na jego cześć A. Bozzi nazwał w 1885 roku nowy gatunek skoczkowca Chytridia nowakowskia; od jego nazwiska pochodzi też nazwa rodzaju Nowakowskiella Schroet., obejmującego obecnie co najmniej 15 gatunków.

Jego zachowane zbiory obejmują glony oraz grzyby wodne i entomopatogeniczne. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jego działalnością badawczą.

W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się zbiory związane z jego działalnością kolekcjonerską.

Niemiecki aptekarz z Treuenbrietzen. Urodził się w 1806 roku; studiował w Berlinie i praktykował w Luckau. Specjalizował się w badaniach okrzemek i porostów.

W czasie wojny zaginęła duża część jego oryginalnych eksykatów; te, które pozostały, obejmują wiele tysięcy okazów. Zmarł w 1881 roku.

W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jego działalnością kolekcjonerską.

Lekarz i botanik, uznawany za pioniera ruchu ochrony przyrody w Polsce. Urodził się w 1863 roku pod Ćmielowem, zmarł w 1917 roku w Zakopanem. Studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie m.in. w Bonn i Monachium. Interesował się grzybami i chorobami roślin.

W latach 1896–1900 uczestniczył w ekspedycji naukowej, przygotowując opracowanie flory paprotników Jawy. Od 1900 roku kierował katedrą w Dublanach, a od 1909 działał jako profesor botaniki na Uniwersytecie Lwowskim; był także związany z Uniwersytetem Jagiellońskim. Ogłosił łącznie 178 rozpraw (kolejne ukazały się po jego śmierci), obejmujących bardzo szerokie spektrum zagadnień – od flory roślin naczyniowych, przez rośliny zarodnikowe, śluzowce i grzyby, po paleobotanikę, zmienność gatunków i ewolucję.

W zbiorach Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jego materiały algologiczne i mikologiczne.

Polski geograf, geomorfolog, geobotanik i podróżnik. Urodził się w 1840 roku w Krakowie, zmarł w 1917 roku we Lwowie. W latach 1860–1863 studiował nauki przyrodnicze i geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując w 1864 roku doktorat filozofii w zakresie botaniki; habilitował się w 1869 roku. Od 1882 roku był profesorem Uniwersytetu Lwowskiego, a w latach 1884–1897 wykładał także botanikę na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie.

Prowadził rozległe badania terenowe: badał m.in. stepy Podola, brzegi Dniestru i Czarnohorę, odbywał podróże na Kaukaz i Krym oraz wieloletnie wyprawy do Afryki Południowej. Podczas pracy i podróży zgromadził bardzo obfity materiał zielnikowy, którego kolekcje do dziś znajdują się w herbariach na całym świecie. Opisał m.in. nowe taksony roślin, w tym Artemisia absinthium L. var. calcigena Rehm. (obecnie uznawaną za endemit w Pieninach).

W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się materiały związane z jego działalnością badawczą i kolekcjonerską.

Botanik, briolog. Urodziła się w 1911 roku. W 1930 roku rozpoczęła studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Pracę magisterską Wątrobowce (Hepaticae) okolic Warszawy wykonała pod kierunkiem Bolesława Hryniewieckiego. W latach 1936–1939 była doktorantką UW jako stypendystka Funduszu Kultury Narodowej. Stopień doktora botaniki uzyskała w kwietniu 1940 roku na podstawie rozprawy Czynniki ekologiczne i rozmieszczenie geograficzne wątrobowców (Hepaticae) Beskidu Śląskiego.

W czasie II wojny światowej uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Od stycznia 1947 roku była związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pracowała aż do śmierci. Pierwszą pracę naukową opublikowała jeszcze w czasie studiów; do 1979 roku, wraz ze współpracownikami, ogłosiła kilkadziesiąt prac, w tym monografie oraz artykuły popularnonaukowe. Była jedną z współautorek wielokrotnie wznawianego podręcznika Rośliny zarodnikowe.

Pełniła liczne funkcje akademickie i organizacyjne, angażując się także w prace Wydziału Nauk Biologicznych PAN. W latach 1972–1975 pełniła obowiązki dyrektora Instytutu Botaniki, a w latach 1975–1978 była dziekanem Wydziału Biologii UW. Pracowała w radzie redakcyjnej serii „Flora Polska – Rośliny Zarodnikowe” oraz przez wiele lat działała w Zarządzie Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Wzbogaciła Zielnik Uniwersytetu Warszawskiego o liczne materiały dotyczące mszaków.

Botanik i paleobotanik. Urodziła się w 1910 roku w Warszawie, zmarła w 1983 roku. Ukończyła liceum im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie oraz Wydział Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie studiów specjalizowała się w botanice, równolegle podejmując studia geograficzne w zakresie kartografii i meteorologii. Pracę magisterską Ramienice (Charophyta) Pojezierza Suwalskiego, napisaną pod kierunkiem Bolesława Hryniewieckiego, obroniła w 1936 roku (rękopis i część materiałów zaginęły w czasie wojny).

W 1937 roku uzyskała uprawnienia do nauczania biologii; pracowała dydaktycznie m.in. w Lublinie i Grodzisku Mazowieckim. W 1940 roku wróciła do Warszawy i uczyła na tajnych kompletach. Po wojnie do 1950 roku kontynuowała pracę nauczycielską, a następnie podjęła pracę badawczą w Instytucie Geologicznym, gdzie rozwijała zainteresowania paleobotaniką, wykonując analizy sporowo-pyłkowe m.in. okolic Zawiercia oraz północnych obrzeży Gór Świętokrzyskich. Jej cenny zbiór ramienic jest przechowywany w Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego.

Botanik, florysta. Urodził się w 1850 roku w Warszawie, zmarł w 1928 roku w Krakowie. W latach 1866–1869 studiował nauki przyrodnicze w Szkole Głównej w Warszawie, a następnie kształcił się m.in. w Jenie, Halle i Strasburgu. Był profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Uznawany jest za jednego z pionierów polskiej florystyki.

Jego Przewodnik do oznaczania roślin w Polsce dziko rosnących doczekał się 21 wydań. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jego materiały algologiczne.

Mikolog. Urodziła się w 1924 roku w Piotrowicach (pow. łowicki). W czasie II wojny światowej została ciężko ranna i przez kilka lat przebywała w szpitalu; naukę kontynuowała na tajnych kompletach. Po wojnie – równolegle z pracą zarobkową – ukończyła gimnazjum i liceum dla pracujących; maturę zdała w 1952 roku. W 1957 roku ukończyła studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizując się w mikologii pod kierunkiem Aliny Skirgiełło.

Od czasu studiów była związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin UW, gdzie pracowała do emerytury. W 1966 roku obroniła rozprawę doktorską pt. Studium nad grzybami psammofilnymi Puszczy Kampinoskiej. Pracowała jako dydaktyk, była również ekspertem sądowym i wykonywała analizy zatruć na potrzeby stacji epidemiologicznych. Jest autorką 14 prac naukowych i kilkunastu popularyzacyjnych. Przekazała Zielnikowi Uniwersytetu Warszawskiego duży zbiór psammofilnych grzybów, w tym liczne okazy z grupy dawniej ujmowanej jako Gasteromycetes.

Botanik, mikolog. Urodziła się w 1911 roku na terenie Ukrainy; dzieciństwo spędziła w Rosji, maturę uzyskała w Grodnie. Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim i od zakończenia studiów była związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin UW, gdzie pracowała aż do emerytury. Pełniła m.in. funkcje kierownika Zakładu i dyrektora Instytutu Botaniki, a w latach 1968–1975 była dziekanem Wydziału Biologii UW.

Była członkinią honorową m.in. Komitetu Botaniki PAN, Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Europejskiego Towarzystwa Mikologicznego. Opublikowała ponad 180 prac; przez wiele lat redagowała serię „Grzyby (Mycota)”, była założycielką i redaktorką czasopisma „Acta Mycologica”, a także współautorką wielokrotnie wznawianego podręcznika Rośliny zarodnikowe. Uczestniczyła w licznych zjazdach mikologów europejskich.

Należy do grona osób najbardziej zasłużonych dla Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego: w czasie II wojny światowej, z narażeniem życia, przenosiła cenne materiały w bezpieczne miejsce i opiekowała się zbiorami. Wzbogaciła zielnik o setki okazów grzybów kapeluszowych, porządkowała zbiory oraz dokonała szacunku ich bogactwa. Jest autorką pracy Powstanie i rozwój Zakładu Systematyki i Geografii Roślin UW (w zarysie) (2001), zawierającej ważne informacje o historii Zielnika. Zmarła w 2007 roku.

Botanik, briolog. Urodziła się w 1927 roku. Jako asystentka doc. Ireny Rejment-Grochowskiej zajmowała się wątrobowcami i mchami Suwalszczyzny. Obroniła doktorat dotyczący flory mszaków Mazowsza. Od 1949 roku była związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego.

Opublikowała szereg prac z zakresu briologii; wraz z Jadwigą Mickiewicz jest współautorką podręcznika Zarys briologii (1973), używanego do dziś. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jej zbiory mchów i wątrobowców.

Botanik. Urodziła się w 1952 roku w Warszawie. Od 1976 roku pracuje na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień doktora uzyskała w 1984 roku, a doktora habilitowanego w 1999 roku (biologia, florystyka). Związana jest z Zakładem Ekologii Roślin i Ochrony Środowiska UW.

Autorka i współautorka wielu publikacji z zakresu botaniki, zwłaszcza fitogeografii i synantropizacji flory. Bada zmiany florystyczne związane z działalnością człowieka (urbanizacja, zanikanie muraw kserotermicznych, introdukcje i in.), zarówno współczesne, jak i historyczne (np. flora kurhanów czarnomorskich). Uczestniczyła w licznych wyprawach badawczych m.in. do Azji Środkowej oraz regionów śródziemnomorskich i pontyjskich. Współtwórczyni programu komputerowego Flora ojczysta do rozpoznawania roślin środkowoeuropejskich.

Polski lekarz, nauczyciel i przyrodnik. Urodził się w 1838 roku w Warszawie i tam zmarł w 1912 roku. W 1860 roku ukończył z wyróżnieniem wydział farmaceutyczny Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie, następnie studiował medycynę; dyplom lekarski uzyskał w 1865 roku. Został prosektorem anatomii porównawczej przy katedrze zoologii Szkoły Głównej, gdzie pracował do jej zamknięcia w 1869 roku.

Później wykładał nauki przyrodnicze, a od 1875 roku poświęcił się praktyce lekarskiej, nie przerywając badań przyrodniczych. W 1883 roku został mianowany lekarzem miejskim Warszawy. Interesował się również entomologią, odbywał dalekie podróże naukowe (m.in. Laponia, Pireneje, Ural, Kaukaz, Afryka). Publikował w wielu czasopismach polskich i zagranicznych, m.in. „Wszechświat”, „Pamiętnik Fizjograficzny” oraz „Deutsche Entomologische Zeitschrift”.

Botanik. Urodził się w 1787 roku w Ząbkach pod Warszawą, zmarł w 1860 roku. Ukończył studia przyrodnicze we Francji. Po powrocie do Polski w 1813 roku wykładał botanikę w Liceum Warszawskim i leśnictwo w Szkole Prawa i Administracji, a po włączeniu tej ostatniej do Uniwersytetu Warszawskiego został mianowany profesorem botaniki.

W 1816 roku objął stanowisko dyrektora Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego, który w dużej mierze musiał stworzyć od podstaw. Zajmował się anatomią roślin i opublikował m.in. Rozprawę o składzie wewnętrznym roślin (1823) oraz Rozprawę o składzie nasienia (1824). Napisał pierwszy polski podręcznik botaniki leśnej Opisanie drzew i krzewów leśnych Królestwa Polskiego (1827). Jego Spis Roślin Ogrodu Botanicznego (1820, 1824) uchodzi za jedną z najwcześniejszych XIX-wiecznych flor okolic Warszawy.

Stworzył w Warszawie prężny ogród botaniczny, który już w 1824 roku liczył ok. 10 tysięcy gatunków roślin. Pod jego okiem kształcili się m.in. Jakub Waga i Wojciech Jastrzębowski.

Algolog. Urodziła się w 1945 roku. Całe życie zawodowe związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pracowała jako starszy wykładowca. Zajmuje się glonami z rzędu Oedogoniales.

Fitopatolog. Urodziła się w 1917 roku w Sosnowcu, zmarła tragicznie w 2004 roku. Studiowała botanikę na Uniwersytecie Poznańskim. W czasie II wojny światowej przerwała studia; działała w ZWZ i PCK, kolportowała prasę podziemną. Po wojnie wróciła na studia i uzyskała dyplom w 1946 roku.

Pracowała jako asystent w Katedrze Botaniki i Farmakognozji Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu; od stycznia 1950 roku była związana z Katedrą Fitopatologii. Doktorat obroniła w 1950 roku na UMCS w Lublinie. Zajmowała się botaniką, mikologią, fitopatologią i ekologią, koncentrując się zwłaszcza na grzybach z grupy Pyrenomycetes. Opublikowała 110 prac oryginalnych i 10 popularnonaukowych, była wybitnym dydaktykiem – wypromowała ok. 80 magistrów i 11 doktorów.

Aktywnie działała w stowarzyszeniach naukowych, m.in. w Polskim Towarzystwie Fitopatologicznym i Polskim Towarzystwie Botanicznym, a także w licznych inicjatywach społecznych. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jej zbiory mikologiczne (w tym materiały grzybów fitopatogenicznych).

Botanik i florysta; związany z Ogrodem Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1916 roku objął stanowisko inspektora Ogrodu Botanicznego UW. Odegrał ważną rolę w ratowaniu Ogrodu od zagłady i w jego reorganizacji: założył nowe kolekcje roślin gruntowych, uporządkował istniejące zbiory oraz wprowadził polskie nazewnictwo, wydał przewodnik po Ogrodzie Botanicznym.

Prowadził ożywioną działalność pedagogiczną: wykładał na kursach rolniczych i ogrodniczych (od 1918 roku w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego) oraz – zastępczo – fizjologię roślin na odrodzonym Uniwersytecie Warszawskim. Po objęciu funkcji inspektora Ogrodu przeniósł się do Warszawy i zamieszkał w domku przy Alejach Ujazdowskich 4, położonym na terenie Ogrodu Botanicznego.

Botanik. Urodził się 25 lipca 1800 roku w Grabowie (ziemia łomżyńska), zmarł 23 lutego 1872 roku w Łomży. Studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim (1821–1824) pod kierunkiem Feliksa Pawła Jarockiego i Michała Szuberta; uzyskał stopień magistra filozofii na podstawie rozprawy O narządach oddychalnych ryb.

Pracował jako nauczyciel w Warszawie, Radomiu i Łomży, a w 1851 roku został inspektorem gimnazjalnym. W 1829 roku odbył z M. Szubertem i W. Jastrzębowskim podróż florystyczną po kraju. Jest autorem dzieła Flora Polska (1847–1848), opartego na opisach roślin żywych występujących w ówczesnym Królestwie Polskim. Pomagał Szubertowi w gromadzeniu roślin dla Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego; w Ogrodzie wzniesiono mu pomnik (popiersie zniszczone w czasie II wojny światowej zostało odtworzone i ponownie odsłonięte w 1964 roku).

Botanik. Urodził się w 1905 roku w Taganrogu nad Morzem Azowskim. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Warszawskim został w 1928 roku zatrudniony jako młodszy asystent w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin. W 1930 roku obronił doktorat przygotowany pod kierunkiem Bolesława Hryniewieckiego.

Był znawcą i kolekcjonerem mchów oraz miłośnikiem wypraw badawczych. Podróżował m.in. do Bułgarii, Jugosławii, Laponii, na Kaukaz, a także do Kenii i Ugandy. Owocem podróży były liczne, cenne zbiory zielnikowe, zwłaszcza mszaków; przetrwały wojnę ukryte w Państwowym Muzeum Zoologicznym. Do ważniejszych prac w jego dorobku należy rozprawa Zespoły mszaków epifitycznych Polski ze szczególnym uwzględnieniem Puszczy Białowieskiej.

W czasie okupacji brał udział w tajnym nauczaniu i działał w Armii Krajowej. Został rozstrzelany przez Niemców 30 listopada 1943 roku w Warszawie (ul. Solec 63). Część jego zielników, w tym zbiory mszaków, jest przechowywana w Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego.

Algolog, limnolog, paleobotanik i hydrobiolog. Urodziła się w 1882 roku w Nadwórnej koło Stanisławowa, zmarła w 1951 roku w Krakowie. Stopień doktora uzyskała na Uniwersytecie Lwowskim w 1912 roku. Od 1930 roku pracowała jako profesor botaniki farmaceutycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w latach 1950–1951 także na Krakowskiej Akademii Medycznej. Od 1945 roku była członkinią Polskiej Akademii Umiejętności.

Opublikowała ok. 50 prac z zakresu algologii, poświęconych m.in. fitoplanktonowi jezior Polski, Litwy i Ukrainy, a także Jawy, Sumatry oraz jezior Afryki (m.in. Jeziora Wiktorii). Opisała około 170 nowych taksonów glonów, w tym 7 nowych rodzajów oraz liczne taksony kopalne. Prowadziła badania jezior górskich, odkrywając w nich gatunki nowe dla nauki; znaczną część jej dorobku stanowią opracowania glonów tatrzańskich.

Polska botaniczka. Urodziła się w Krakowie 26 stycznia 1915 roku. Absolwentka Uniwersytetu Poznańskiego (1938) na podstawie pracy magisterskiej pt. Wyższa roślinność wodna Wielkopolski przygotowanej pod kierunkiem Adama Wodziczki. W czasie II wojny światowej została wywieziona wraz z narzeczonym do sowieckiego obozu pracy; po ucieczce przebyła długą drogę powrotną (m.in. Persja, Afryka Wschodnia, Kanada).

Po powrocie do Polski pracowała m.in. w Państwowym Wydawnictwie Rolniczym i Leśnym (1950–1953), w Zakładzie Ekologii PAN (1953–1970) oraz w Instytucie Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN (1970–1985). Doktorat obroniła w 1964 roku na podstawie rozprawy Zbiorowiska chwastów zbożowych Mazowsza, a habilitację uzyskała w 1976 roku (Wydział Biologii UW) na podstawie pracy Charakterystyka siedlisk polnych na Pogórzu Beskidu Niskiego metodami biologicznymi.

Najważniejsze osiągnięcia zawodowe obejmują m.in. badania zbiorowisk segetalnych Mazowsza i Pojezierza Suwalskiego, nowatorską charakterystykę siedlisk polnych Beskidu Niskiego oraz opracowania metod bioindykacyjnych. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego (akronim WA) przechowywana jest jej kolekcja chwastów z Mazowsza.

Algolog. Urodziła się w 1907 roku w Warszawie, zmarła w 1966 roku. Studiowała na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego i specjalizowała się w algologii w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin. W czasie studiów odbyła praktyki algologiczne m.in. w Lunz (Austria) i St. Malo (Francja) oraz w Stacji Pomp Rzecznych w Warszawie. Glony zbierała także nad jeziorem Wigry pod kierunkiem Jadwigi Wołoszyńskiej.

Okres okupacji spędziła w Krośnie. Po wojnie pracowała krótko na SGGW i na UW, a od 1956 roku związała się z Instytutem Biologii Doświadczalnej im. Nenckiego w Warszawie. Jej dorobek obejmuje ponad 20 prac i doniesień z dziedziny algologii; doktorat dotyczący rozmieszczenia i biologii glonów z rzędu Desmidiales obroniła w 1951 roku. Zielniki glonów znajdują się w Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego.

Małżeństwo botaników i mikologów, kolekcjonerów. Wanda z domu Heitzman urodziła się w 1900 roku w Tarnowie, Jan Zabłocki urodził się w 1894 roku w Wieliczce. Oboje ukończyli Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pobrali się w 1925 roku i wkrótce oboje obronili doktoraty; Jan habilitował się w 1930 roku na podstawie pracy o trzeciorzędowej florze Chodzieży, a Wanda po okupacji przedstawiła pracę dotyczącą mikoryzy w rodzaju Viola.

W 1946 roku przenieśli się z Krakowa do Torunia, gdzie Jan został kierownikiem katedry botaniki ogrodniczej UMK. Wanda uczestniczyła w tworzeniu Zakładu Botaniki Ogólnej i Zakładu Mikrobiologii UMK, a następnie kierowała Zakładem Mikologii. Wanda Zabłocka specjalizowała się w mikologii i fitopatologii (m.in. wnętrzniaki, rodzaj Hypholoma, mikoryza) oraz popularyzacji wiedzy mikologicznej. Jan Zabłocki zajmował się paleobotaniką i entomologią oraz był niestrudzonym kolekcjonerem.

Zbiory zielnikowe Zabłockich zostały przynajmniej częściowo przekazane do Zielnika Uniwersytetu Warszawskiego; inne, w tym materiały paleobotaniczne i entomologiczne, pozostały w Toruniu (UMK).

Algolog. Urodziła się w Warszawie w 1953 roku. Związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pełniła także funkcję kierownika. Zajmuje się taksonomią i filogenezą euglenin.

Lichenolog. Urodziła się 26 września 1929 roku. Dzieciństwo spędziła m.in. na Polesiu i Wileńszczyźnie; dalsze losy związała z Warszawą, gdzie w 1948 roku uzyskała świadectwo dojrzałości. Studia odbyła na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego i ukończyła je w 1953 roku, uzyskując dyplom magistra filozofii w zakresie botaniki. Już w czasie studiów ukierunkowała zainteresowania na porosty; praca magisterska, wykonana w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin UW, dotyczyła porostów epifitycznych okolic Warszawy.

Pracę zawodową rozpoczęła jeszcze w trakcie studiów, m.in. w Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1955 roku pracowała na Uniwersytecie Warszawskim (początkowo w Ogrodzie Botanicznym), a od października 1957 roku do emerytury była związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin. W 1964 roku obroniła doktorat pod kierunkiem Aliny Skirgiełło pt. Porosty Puszczy Kampinoskiej. Badała m.in. florę epifityczną oraz organizmy psammofilne. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jej cenne materiały lichenologiczne, pochodzące głównie z Mazowsza.

Botanik. Urodził się w 1889 roku w Ludwinowie koło Krakowa, zmarł w 1916 roku. Ukończył studia przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1906 roku został zatrudniony w Muzeum Fizjograficznym Akademii Umiejętności w Krakowie. Do jego mentorów należeli m.in. Władysław Kulczyński, Seweryn Krzemieniewski oraz Marian Raciborski; od 1912 roku jako asystent Raciborskiego prowadził prace w Zielniku UJ.

Jego dorobek obejmuje m.in. opracowania flory jaskiń tatrzańskich, wydanie zielnika mchów polskich Bryotheca Polonica oraz ważną pracę paleobotaniczną Fossile Flora des Kraukauer Diluviums (1914). Opracowywał także wybrane rodziny do Flory Polskiej oraz przygotował monografie m.in. goryczek, świerzbnic, przywrotników i posłonków. W Zielniku Uniwersytetu Warszawskiego można znaleźć wykonane przez niego zielniki mchów.